സ്നേഹിച്ച്.... സ്നേഹിച്ച്.... മതിവരാതെ.......

" നീ എന്റെ മീതെ കിടക്കുമ്പോള്‍, നീലിമയും
ചാരുതയുമുള്ള നിന്റെ ശരീരം തന്നെ ആകാശമായി തീരുന്നു
അതിനു കീഴില്‍ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ അക്ഷമയും
ശക്തയുമായിതീരുന്നു. ഈ ഭൂമിയുടെ കൊടിയ ,
വന്യമായ വിശപ്പ്‌ ഞാനും അപ്പോള്‍ അനുഭവിക്കുന്നു.
രണ്ടു മേഖലകള്‍ക്കുമിടയില്‍ അച്ചുതണ്ടെന്ന
പോലെ നിന്റെ പൌരുഷം കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍
ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം തന്നെ നിര്ത്തുന്നു.''

                                                                                  രാധയുടെ കത്ത്
                                                                                  മാധവിക്കുട്ടി 

തെങ്കാശി സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റ്

                  

                       കോട്ടയം കെ. എസ് . ആര്‍. ടി . സി ബസ്‌  സ്റ്റാന്റ്നു മുന്‍പില്‍ സ്കൂട്ടര്‍ നിര്‍ത്തി അയാള്‍ സ്റ്റാന്റ്നു ഉള്ളിലേക്ക് കയറി, കുമളി പോകുന്ന  ഒരു ബസ്‌  സ്റ്റാന്റ്നു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. അയാള്‍ ജീവനക്കാരുടെ വിശ്രമ മുറിയിലേക്ക് കോണിപ്പടികള്‍ കയറി,
" രാമേട്ടാ ഇന്ന് നേരത്തെ ആണല്ലോ?"
" ഇന്ന് നേരത്തെ ഇറങ്ങി, ഇന്നരാണ്‌ എനിക്ക് കണ്ടക്ടര്‍ ?"
" ഉണ്ണി ആണെന്ന രാമേട്ടാ തോന്നണേ" - എതിരെ വന്നയാള്‍ പടികളിറങ്ങി പോയി 
                 രാമന്‍ മുകളിലെത്തി ഉടുത്തിരുന്ന ഓയില്‍ മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും മാറി കാക്കി യുനിഫോറം ധരിച്ചു, പതിയെ കറങ്ങുന്ന പഴയ സര്‍ക്കാര്‍ ഫാനിനു കീഴില്‍ അയാള്‍ കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. മേശയില്‍ കിടന്നിരുന്ന അന്തി പത്രമെടുത്ത്‌ നിവര്‍ത്തി. കൈയ്യിലെ നിറം മങ്ങിയ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി,മെല്ലെ പത്രം നിവര്‍ത്തി.  
           താഴെ എന്തോ ബഹളം കേട്ട് അയാള്‍ മെല്ലെ എണിറ്റു ജനലരികിലേക്ക് ചെന്നു. താഴെ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്ന ബസിനു ചുറ്റും ഒരാള്‍കൂട്ടം, അപ്പോളേക്കും കയറി വന്ന ബസിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ അത് താന്‍ ഓടിക്കുന്ന തെങ്കാശി ഫാസ്റ്റ് തന്നെ ആണെന്ന് മനസിലായി. അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് കോണിപ്പടികള്‍ ഇറങ്ങി , ബസിന്റെ അടുത്ത എത്തുമ്പോള്‍ പുരുഷാരം ഏറിയിരുന്നു, ആളുകളെ തള്ളി മാറ്റി അയാള്‍ മുന്നിലേക്ക്‌ ചെന്നു, ബസിന്റെ പിന്നിലെ ഫുട് ബോഡില്‍ ഒരു സ്ത്രീ തലകീഴായി കിടക്കുന്നു, വെളിച്ചക്കുറവു മൂലം അവ്യക്തമായിരുന്നു, 
പെട്ടെന്ന് മിന്നി നിന്നിരുന്ന നിയോണ്‍ ലാമ്പ് തെളിഞ്ഞു, 
         ഒരു സ്ത്രീ തന്നെ...... തല റോഡില്‍ മുട്ടി കിടക്കുന്നു മുടിയില്‍ ചൂടിയിരുന്ന മുല്ല പൂക്കളില്‍ രക്തം പടര്‍ന്നു ചുവപ്പ് നിറം ആയിരിക്കുന്നു, അയാള്‍ മെല്ലെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ, അയാള്‍ക്ക് തല ചുറ്റും പോലെ വെച്ച് പോയ അയാള്‍ അടുത്ത് കിടന്നിരുന്ന ബസില്‍ പിടിച്ചു നിന്ന് അപ്പോളെക്കു ആള്‍കൂട്ടം ഇരമ്പി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആള്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു, 
" ഇതാ മരതകമല്ലേ?
" ഏതു മരതകം"
" ശ്ശോ , ഇതിവിടുള്ള ഒരു തമിഴത്തിയ ഇവിടുത്തെ ഒരു വേശ്യ സ്ത്രീയാ.. രാത്രി ഇങ്ങനെ നിര്‍ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ബസിലാ വിഹാരം സ്ഥിരം പറ്റുകാരുണ്ട്   ," - ഒന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ട് അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു
" പണ്ടെങ്ങോ വന്നു പെട്ടതാ ഇവിടെ അന്നൊരു ഉടുപ്പടി തന്നെ ആരുന്നു , ബുസുകാര് തന്നെ ആരുന്നു അന്നൊക്കെ പറ്റുപടിക്ക് , ഇപ്പോള്‍ പ്രായമായി , എന്തോ സൂക്കെടാരുന്നു, ആഹ വല്ലവനും തല്ലി കൊന്നതാണോ ആര്‍ക്കറിയാം,?
                           രാമന്റെ നെഞ്ചില്‍ എന്തോ കനത്ത ഭാരം പോലെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നി, അടുത്ത് നിന്ന് സംസാരിച്ച യാത്രികരെ അയാളൊന്നു നോക്കി എന്നിട്ട് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു നീങ്ങി. അയാള്‍ വീഴാന്‍ തുടങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു, അടുത്ത് കണ്ട സിമന്റ് ബഞ്ചില്‍ അയാള്‍ ഇരുന്നു. കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ, അയാളുടെ ദേഹം വിയര്‍ക്കനുണ്ടായിരുന്നു, മെല്ലെ സിമെന്റ് ബെഞ്ചില്‍ അയാള്‍ തല ചേര്‍ത്ത് കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെ അടച്ചു, ആ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകള്‍ അവ്യക്തമായി മന്ത്രിച്ചു,
" ന്റെ മരതകം"- അയാള്‍ക്ക് ബോധം മറയുന്നത് പോലെ തോന്നി 

26 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് മുന്‍പ്...

കോട്ടയം - തെങ്കാശി ബസില്‍ ഡ്രൈവറായി രാമന്‍ തെങ്കാശി എത്തുന്ന കാലം.
                    തെങ്കാശി സ്റ്റാന്റ് നോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരു കുടുസ്സു ലോഡ്ജില്‍ ആയിരുന്നു തങ്ങുന്നത്, ബസ്‌ സ്റ്റാന്റ് ല് ചെണ്ടുമല്ലി പൂക്കള്‍ നിറച്ച കൂടയുമായി നടന്നിരുന്ന ദാവണി ചുറ്റി ഇരു നിറമുള്ള ഒരു സുന്ദരി പെണ്ണുണ്ടായിരുന്നു, മരതകം, വണ്ടിക്കരെല്ലാം അവളെ വളക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു പരാജയപെട്ടിരുന്ന കാലം, ആദ്യം തോന്നിയ കൌതുകം പിന്നെ അതോരിഷ്ടമായി, ഒടുവില്‍    അവള്‍ രാമന്റെ എന്നായി, എന്നും തെങ്കാശി ഫാസ്റ്റ് എത്തുന്നത് നോക്കി അവള്‍ നിന്നിരുന്നു, വണ്ടിയിട്ട് ലോഡ്ജില്‍ എതുംപോലും കൂടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു രാമണ്ണ.. രാമണ്ണ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭാര്യപോലെ,, അയാള്‍ അവളുടെ ചൂടുപറ്റി ഉറങ്ങി, അവള്‍ രാമണ്ണന്റെ മാത്രം മരതകമായി.
            നാളുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ രോമത്തില്‍ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നവള്‍ പറഞ്ഞു , " അണ്ണാ എനക്കൊരു സന്തെഹമിരുക് "
 " എന്താ മരതകം നിനകെന്താ സന്ദേഹം"
" അത് വന്ത് അണ്ണാ എനക്ക് "
" എന്താടീ "
" അത് അണ്ണാ എനക്ക് .. എനക്ക് .. അവള്‍ നാണിച്ചു നിര്‍ത്തിയിട്ട് തുടര്‍ന്നു 
" ഉങ്ക പുള്ള എനക്കുല്ലേ ഇറിക്ക മാതിരി ഒരു സന്തെഹമിരുക്ക് "
        അവള്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് കിടന്നു, അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചില്‍ വീണുടഞ്ഞു. അയാള്‍ അപ്പോള്‍ കറങ്ങുന്ന നിറം മങ്ങിയ ഫാനിന്റെ പങ്കയില്‍ നോക്കി വെറുതെ കിടന്നു.
                അന്നയാള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിയുമ്പോള്‍ അവള്‍ അയാളുടെ കൈല്‍ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു, കൈകള്‍ മുഖത്തോട് ചേര്‍ത്ത് ചുംബിച്ചു, പിന്നെ രാമന്‍ തെങ്കാശി വണ്ടിയില്‍ കയറിയിട്ടില്ല അയാള്‍ മനപൂര്‍വം ഒഴിയുകയായിരുന്നു, പിന്നെ അവളെ കുറിച്ച് തിരക്കിയില്ല.. 
                ഒരു ദിവസം തെങ്കാശി വണ്ടി കോട്ടയം സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അവസാന യാത്രക്കരിയായി തോളില്‍ ഒരു തുണി ഭാണ്ഡവുമായി പാറി പറന്ന മുടിയുമായി അവളും ഇറങ്ങി..... മരതകം ...തമ്മില്‍ കണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല, മനോനില നഷ്ടപെട്ട പോലെ ആയിരുന്നു അവളുടെ ചേഷ്ടകള്‍, ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ആ സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നും കിടന്നും അവള്‍ ദിവസങ്ങള്‍ നീക്കി, വയര്‍ എരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൈ നീട്ടി, എപ്പോളോ രാത്രികളില്‍ അവളെ പലരും സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചില്‍ നിന്നും എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി ഒഴിഞ്ഞ ബസിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക്, നിസ്സങ്ങതയോടെ കിടക്കുന്ന അവള്‍ക് മേലെ നിന്ന് കിതക്കുന്ന നിഴലുകളില്‍ പലരും അവളുടെ ബ്ലൌസ് നുള്ളില്‍ തിരുകി വച്ചിരുന്ന നോട്ടുകള്‍ അവള്‍ക് വിസപ്പടക്കാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗമായി.
        ഒരിക്കല്‍ അവളുടെ അരികില്‍ രാമന്‍ ചെന്നു..
                ഇരുളിമയില്‍ ഓടി മറഞ്ഞ നിഴലിന്റെ വഴുവഴുപ്പ് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന, നഗ്നയായ അവള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ അയാള്‍ മുട്ടില്‍ ഇരുന്നു, ആ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു  എന്നപോലെ അവള്‍ എണിറ്റു ഇരുന്നു, 
" രാമണ്ണ ...."
               ആ വിളിയില്‍ അയാള്‍ ഉരുകി പോയി അവളെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു അയാള്‍ കരഞ്ഞു പൊട്ടികരഞ്ഞു.. അവളും,.. അവളുടെ നഗ്നമായ മുലകള്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടേറ്റു മയങ്ങുകയായിരുന്നു. നേരം പുലരുവോളം.. അവര്‍ ആ ബസിനുള്ളില്‍ ഇരുന്നു, അയാളോട് അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു., തമിഴ് കലര്‍ന്ന  മലയാളത്തില്‍...
            " രാമണ്ണ വര മാട്ടെന്നു എല്ലാരും സോല്ലിയപ്പോ, എനക്ക്  നിജമയിരുന്നു വരുമെന്ന്, എന്നുടെ അപ്പ നമ്മ കൊലന്തയെ കളഞ്ഞു, അതുക്കു പിന്നാടി എനക്ക് ഒന്നുമേ തെരിയാത് എപ്പടിയോ ഇന്ത വണ്ടിയില്‍ എരിയാച്.. എനക്ക് ഉങ്കളെ ഇങ്കെ കണ്ടപ്പോലെ എന്നുടെ രാമണ്ണ എന്ന് തെരിഞ്ഞതാ, ഇങ്കെ ഇങ്കെ നീങ്കളെ കണ്ണാലെ കണ്ടിരുന്നോളം.. മരതകം വരമാട്ടെ .. ഒന്നിനും വരമാട്ടെ.. "
                മരതകം പോട്ടികരയുവരുന്നു.. അയാളുടെ മടിയില്‍ കിടന്നു അവള്‍ കരഞ്ഞു കുറെ കരഞ്ഞു...അന്ന് മുതല്‍ അവളില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി, പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ അവള്‍ ഉണ്ടാവില്ല, രാത്രിയില്‍ ആദ്യം അവള്‍ കുളിച്ചു മുല്ലപൂവും ചൂടി എത്തുന്നത് , തെങ്കാശി സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റില്‍ ആയിരിക്കും രാമനും അവളും എല്ലാ രാത്രികളിലും ആ ബസിന്റെ അന്തകാരത്തില്‍ രമിക്കും..അതില്‍ കാമം ആയിരുന്നില്ല.. പ്രണയമെന്നു പറയാനാകുമോ? പ്രായത്തിന്റെ തിളക്ക കുറവില്‍ മരതകാതെ തേടി ആളുകള്‍ വരാതെ ആയപ്പോളും, എന്നും അവള്‍ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വന്നിടുന്നത് രാമന് വേണ്ടി ആയിരുന്നു.. ആ ഒരു ചുംബനത്തിനു എങ്കിലും മാത്രമായിരുന്നു.

* *               **              **              **               **              **          **             **             **          **

"രാമേട്ടാ... രാമേട്ടാ.. ഉണ്ണി അയാളുടെ തോളില്‍ തട്ടി വിളിച്ചു
രാമന്‍ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു.
" എന്താ രാമേട്ടാ ഇവിടിരിക്കുന്നെ, ഞാന്‍ എവിടെല്ലാം തിരക്കി, വീട്ടില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ പോന്നു എന്ന്  പറഞ്ഞു, പോവണ്ടേ,"
" അത് നമ്മുടെ ബസില്‍ "
" അത് പോലിസ് വന്നിട്ടുണ്ട് , വേറെ വണ്ടി ഇറക്കി, വേഗം എണിറ്റു വന്നെ.. സമയം ആവുന്നു ,"
" ഹം ഞാന്‍ വരാം" രാമന്‍ എണിറ്റു , അയാള്‍ ആടി പോവനുണ്ടായിരുന്നു,
" ഞാന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ കൊടുക്കുവാ വേഗം വരണേ.. " ഉണ്ണി നടന്നു നീങ്ങി 
                   രാമന്‍ വിറയാര്‍ന്ന കാലുകളോടെ പിന്നോട്ട് നടന്നു, പോലിസ് എത്തിയിരുന്നു രണ്ടു ബസുകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ തറയില്‍ വിരിച്ച പായില്‍ പൊതിഞ്ഞു ഒരു ദേഹം... ചത്ത്‌ തുലഞ്ഞഒരു തെരിവു നായെ പോലെ.. " എനിക്കിവള്‍ ആരായിരുന്നു... എല്ലാമായിരുന്നു ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ചതിച്ചത് , എന്റെ ഭാര്യയേകാളും മനസുകൊണ്ട് സ്നേഹിച്ചവള്‍.. അവസാനമയി ഒരു സ്നേഹ ചുംബനത്തിനു പോലും അവകാസമില്ലാണ്ട്.. അവസരമില്ലാണ്ട് .. അയാള്‍ മെല്ലെ മുന്നോട്ടു നടക്കാന്‍ ഭാവിച്ചതും..
ഒരു ഇരമ്പലോടെ അനൌസുമെന്റ്റ്  മുഴങ്ങി.....

"11 . 30 നു പുറപ്പെടുന്ന തെങ്കാശി സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റ് ഉടന്‍ പുറപ്പെടുന്നു"   

                                                                                                        .....പള്ളിക്കത്തോടന്‍....



    

അമ്പലക്കടവില്‍... അന്നൊരു നാള്‍....

                       
                    നിറങ്ങളില്‍ മുങ്ങിയ ജീവിതത്തിന്‍റെ വസന്ത കാലത്തില്‍ ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടു മുട്ടി..
           
               തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍, ചാടുലമായിരുന്നു അവന്‍റെ പ്രവൃത്തികള്‍, സൗഹൃദ കൂട്ടായ്മകളില്‍ അവസാന വാക്ക് അവന്‍ ആയിരുന്നു.നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ഒരു പ്രസരിപ്പിന്റെ പൂര്‍ണ രൂപം അതായിരുന്നു അവന്‍.
               
                  8 .15 ന്‍റെ അനുപമ ബസില്‍ അവന്‍ വരുന്നത് കാത്തു ഞാന്‍ നില്‍കുംയിരുന്നു. പിന്നെയും കോളേജ് ലേക്ക് അടുത്ത ബസിനു കയറാതെ
" നമുക്ക് നടക്കാം " എന്ന് പറഞ്ഞു അവന്‍ എന്നെയു കൂട്ടി നടക്കുമ്പോള്‍, എന്തിന്റെയോ ഒരു ധ്വനി എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

                    എന്നും അമ്പലക്കടവിലെ അരയാലിന്‍റെ  അരികില്‍ വച്ചു കണ്ടു മുട്ടിയിരുന്ന രാഖി... പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നത്‌ ഞാന്‍ അവളുടെ സ്കൂള്‍ സഹപാടി ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ആയിരുന്നില്ല, എന്ന് ഞാന്‍ അറിയുവാന്‍ വൈകിയിരുന്നു, പക്ഷെ അവന്‍ പറയുന്നതിനായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

    ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ തികച്ചും ലാഖവത്തില്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു,
" നിനക്ക് ആ കുട്ടിയെ അറിയുമോ "
" ഇതു കുട്ടി "
" എന്നും നമ്മള്‍ അമ്പലക്കടവില്‍ വച്ച് കാണുന്ന ആ കുട്ടി "
" അറിയും രാഖി ..." - തെല്ലു ഗൌരവത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആവാം അവന്‍ പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു.
" എന്‍റെ ഒപ്പം പഠിച്ചതാണ് പത്താം ക്ലാസ്സില്‍, നയന്മാരാ...
" അതിന് "
" അതിനു ഒന്നും ഇല്ല "- എന്‍റെ നോട്ടം അവനെ ചൂളിച്ചിരുന്നു , പക്ഷെ ആ നോട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി.

                          പിന്നീടെന്നും  അമ്പലക്കടവില്‍ വച്ച് അവര്‍ കണ്ടു മുട്ടി ... പരസ്പരം പറയാതെ തന്നെ ആ കണ്ണുകള്‍ തമ്മില്‍ കൊരുത്തിരുന്നു. അവന്‍റെ സ്ത്രീ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളുടെ പൂര്‍ണത ആയിരുന്നു അവള്‍ " ഈറന്‍ മുടിതുമ്പ് കെട്ടി അതില്‍ തുളസി കതിരും നന്ദ്യാര്‍വട്ടവും ചൂടി , നെറ്റിയില്‍ ചന്ദന കുറിയും സിന്തൂര തിലകവും ചാര്‍ത്തി , തുമ്പ പൂവിന്‍റെ നൈര്‍മല്യമുള്ള പുഞ്ചിരിയുമായി അവള്‍ വരുന്നത് അവന്‍റെ ഉള്ളു വായിച്ചിട്ടെന്നു പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.

                 ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ കൈലെടുത്തു വന്ന വാക പൂവ് അവള്‍ക്കരുകില്‍ നിലത്തു വീണപ്പോള്‍ അവള്‍ അത് ആരും കാണാതെ പുസ്തക താളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചത് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു.

                ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ സമയം രാവിലെ നേരത്തെ ആയിരുന്നു പിറ്റേ വര്‍ഷം. അവള്‍ പോവുന്ന സമയത്തിന് മുന്‍പേ ഞങ്ങള്‍ പോകുമായിരുന്നു, എങ്കിലും വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ സംഗമ വേദി ഒരുക്കിയിരുന്നു. അവന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഇഷ്ടമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല... അവളും..., മൂകമായ ഒരു പ്രണയം ഞാന്‍ നോക്കി കാണുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
                       " നീ ഇവളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണേ.. നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞാലും ... വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറം ... എന്‍റെ പ്രരാബ്ദങ്ങളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ കരകേരി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ സ്വന്തം കാലില്‍ നില്ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നാളില്‍, ഇവളെ നമുക്ക് കല്യാണം ചോദിച്ചു വരണം .. അല്ലേടാ ...? - അവന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ ഒരു തേങ്ങല്‍ കുരുങ്ങിയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.. ആ കണ്ണുകളില്‍ ഊറിയ നീര്‍കണങ്ങളും.....

           ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവനു അവളെ.. അവള്‍ക്കും ഇഷ്ടാമായിരുന്നിരിക്കണം, ആ വിടര്‍ന്ന ഉണ്ടകണ്ണ് പറയാതെ പറഞ്ഞതും അത് തന്നെ ആവില്ലേ ....?

      ഒടുവില്‍ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു പിരിയും മുന്‍പേ വിധി അവന്‍റെ മേല്‍ ക്രൂരത കാണിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു, കാന്‍സര്‍ രൂപത്തില്‍ ആ കുടുംബത്തിന്‍റെ
അത്താണിയായിരുന്ന അച്ഛന്‍റെ മേല്‍ വിധി പകപോക്കുകയായിരുന്നു, ചികിത്സയും പ്രാരബ്ദങ്ങളുമായി അവന്‍ മാറി പോയിരുന്നു.. അവളെയും ഞാന്‍ പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.....

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - -- - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ഇന്ന് ,

 അവന്‍റെ  രണ്ടാം  ചരമവാര്‍ഷികം !

                  പിതാവിനെ കാര്‍ന്നു തിന്ന അതെ മാറാരോഗം അവനെയും മരണത്തിന്‍റെ തണുത്തുറഞ്ഞ ലോകത്തേക്ക് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് പോയി.
കരുവാളിച്ച്, കരിനീലച്ചു , മുടികൊഴിഞ്ഞു ശോഷിച്ച അവന്‍റെ രൂപം ഇന്നും എന്‍റെ മനസിലുണ്ട്... അവസാന നാളില്‍ തമ്മില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍.... അന്നവന്‍ കറുത്ത് ശോഷിച്ച വിറയാര്‍ന്ന വിരല്‍ തുമ്പിനാല്‍ എടുത്തു കാണിച്ചിരുന്നു ഒരു പുസ്തകതളിനുള്ളിലെ കരിഞ്ഞു പോയ ഒരു നന്ദ്യാര്‍വട്ടം... അവന്‍ കളഞ്ഞിട്ടു പോയ വാക പൂവിതളില്‍ " ഇഷ്ടമാണ്" എന്നെഴുതിയിരുന്നു എന്നവന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കുഴിയില്‍ ആണ്ടുപോയ അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ നീര്‍ തിളക്കം ഞാന്‍ കണ്ടു , അതിനു പിറ്റേന്ന് അവനും കളഞ്ഞു കിട്ടിയതായിരുന്നു ഈ നന്ദ്യാര്‍വട്ടം അതിന്റെ ഇതളില്‍ "എനിക്കും" എന്നെഴുതിയിരുന്നു .

            അവന്‍റെ പുസ്തക താളില്‍ നിന്നും ഒരു ഭസ്മം പോലെ കാറ്റില്‍ പറന്നു പോയ ആ നന്ദ്യര്‍വട്ട പൂവ് പോലെ ഒരു പക്ഷെ വാടികരിഞ്ഞു അടര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ വാക പൂവ് അവളുടെ പുസ്തകതാളില്‍ ഇന്നും അവസെക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാവും  ...

           അമ്പലക്കടവിലെ അരയാലിലകള്‍ അവനെയും അവളെയും മറന്നിരിക്കും......... ഒരു പക്ഷെ അവളും..............

                                                                                                             ----പള്ളിക്കത്തോടന്‍-----  


                                                                           എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ,
                                                                          അകാലത്തില്‍   പൊളിഞ്ഞു പോയ ധ്രുവ നക്ഷത്രമേ....
                                                                         നിനക്ക് മുന്‍പില്‍ കണ്ണീരോടെ സമര്‍പ്പണം.......
                                                                       പ്രിയനേ നിന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍ കരിഞ്ഞു വീഴുമ്പോളും,,
                                                                      നിസ്സഹായനായി നോക്കി നില്‍ക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു.....
                                                                    ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം ..... ഞാന്‍ ......നിന്‍റെ പ്രിയ മിത്രം  ...... 

വണ്ടുമൂളി.........

                   ചെറുപ്പകാലത്ത് ഈ കളിപ്പാട്ടം ഒരുപാട് ഉണ്ടാക്കി കളിച്ചതല്ലേ?. പിടിവാശി കാണിക്കുന്ന പിള്ളേര്‍ക്ക് അമ്മമാര്‍ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തിരുന്ന കളിപ്പാട്ടം, മിക്ക വീടുകളിലെയും വരാന്തകളില്‍ വണ്ടുമൂളി കറക്കികൊണ്ട് ഇരിപ്പുണ്ടാവും തെമ്മാടികുട്ടന്മാര്‍. ഇന്ന് വളരെ വിചിത്രമായി മാത്രം കാണാവുന്ന അല്ല ഇന്നുള്ള പില്ലെര്‍ക്കൊന്നും അറിയുക കൂടി ഇല്ല വണ്ടുമൂളി എന്താണെന്ന്. ഇന്ന് വീടിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ തന്നെ ആവും പിള്ളേര് കളി. എന്ത് കളി കളി ഇല്ലല്ലോ ഇന്ന് "ഗെയിം" അല്ലെ.. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിം , അതല്ലേ ഇന്നത്തെ കാലം.

            നമ്മളൊക്കെ കണ്ട ബാല്യകാലവും ഇന്നും തമ്മില്‍ ഒരു തലമുറയുടെ അന്തരം ഉണ്ട്. അടുത്ത തലമുറകള്‍ക്ക് വണ്ടുമൂളിയും, ഓലപീപ്പിയും , ഓലപന്തും എല്ലാം ചിത്രങ്ങളില്‍ മാത്രം കാണുന്ന കൌതുക വസ്തുക്കള്‍ മാത്രം ആവും. അന്നും ഓര്‍മകളില്‍ നമുക്ക് അവരോട്‌ പങ്കിടാം നമ്മുടെ ആ നാടന്‍ ബാല്യം. തോട്ടില്‍ തോര്‍ത്ത്‌ വിരിച്ചു മീന്‍ പിടിച്ചതും, സൈക്കിള്‍ ടയര്‍ കമ്പ് കൊണ്ട് അടിച്ചു നടന്നതും, ചെരുപ്പ്  ചക്രം വെട്ടി കപ്പ തണ്ടില്‍ കുടക്കമ്പി കയറ്റി വണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതും.. കുട്ടിം കോലും കളിച്ചു നടന്നതും.. എത്ര സ്വതന്ത്ര പൂര്‍ണ്ണം ആയിരുന്നു നമ്മുടെ ആ കുട്ടിക്കാലം.. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വളരാതിരുന്നിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് കൊതിച്ചു പോവുന്നു.....

കാഴ്ച്ചവട്ടം

 " ഏകാന്തമായ എന്‍റെ ബാല്യ കൌമാരങ്ങള്‍.
ഒരിറ്റു സ്നേഹത്തിനു ദാഹിച്ചു ഞാനലഞ്ഞ ഊഷര ഭൂമികള്‍,
എന്നും അനുഭവിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട അവഗണനകള്‍,
മാറ്റി നീര്‍ത്തലുകള്‍ , പരിഹാസങ്ങള്‍.
ഇടക്ക് എനിക്ക് കൂട്ടായി വന്ന വിഷാദ രോഗം.
അതില്‍ നിന്നെന്നെ പിടിച്ചു കയറ്റിയ സൗഹൃദങ്ങള്‍.
പ്രണയത്തിന്‍റെ കുളിര്‍ ജലം തളിച്ച് വീണ്ടും എന്നെ തളിര്‍ക്കാനും
പുഷ്പിക്കാനും പ്രേരിപ്പിച്ച ഉണ്ട കണ്ണുള്ള പെണ്‍കുട്ടി.
ആ കാഴ്ചകള്‍ അവസാനിക്കും മുന്‍പ് നാടകം കഴിഞ്ഞു.
കാണികള്‍ പിരിഞ്ഞു പോയി. "

              ലോഹിതദാസ് തന്‍റെ കാഴ്ച്ചവട്ടം എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതിയ വരികളിവ. ആത്മ കഥനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ കയ്പ്പും വേദനയും എട്ടു വാങ്ങിയ ഒരു ഏകാകിയുടെ അനുഭവ സാക്ഷ്യം അതാണ് " കാഴ്ച്ചവട്ടം"

           ലോഹിതദാസ് എഴുതിയ ഈ ലേഖനം കൈരളി ടി . വിയിലെ ക്രിയേടിവ് എക്സികുടിവ് പി . ഓ മോഹനന്‍  സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതാണ്.

നാലുമണി പൂക്കള്‍.. അല്ല .. കാശിതുമ്പ പൂക്കള്‍ .....

                    നാലുമണി പൂക്കള്‍ .. ഓര്‍മയില്ലേ നമ്മുടെയൊക്കെ മുറ്റങ്ങളില്‍.. ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ പൂക്കള്‍ക്ക് എന്നും പുലര്‍ കാലത്തില്‍ മറ്റു പൂവുകള്‍ നമുക്കുവേണ്ടി വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ കാശി തുമ്പകള്‍ ഉറക്കമാവും.. നാലുമണി ആവണം ഇവര്‍ ഉണരുവാന്‍ അപ്പോളേക്കും മറ്റു പൂവുകള്‍ വാടി തുടങ്ങിയിരിക്കും...

                          ലോഹിതദാസ് തന്‍റെ കാഴ്ച്ചവട്ടം എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ ഈ കാശി തുമ്പ പൂക്കളെ കുറിച്ച് പ്രതിപാതിക്കുന്നുണ്ട്,

" എന്‍റെ വീട്ടില്‍ ചെടികള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുറ്റത്തിന്റെ ഒരരികില്‍ കാശി തുമ്പകള്‍ മാത്രം എങ്ങനെയോ വളര്‍ന്നു പൂത് നില്‍ക്കുമായിരുന്നു .
കാശി തുമ്പകള്‍ക്ക് നാലുമണി ചെടി എന്നൊരു പേര് കൂടി ഉണ്ട്.
മറ്റു പൂവുകളൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി അതിരാവിലെ ഉണരുമ്പോള്‍ പാവം കാശി തുമ്പകള്‍ ഉറക്കമായിരിക്കും....
അവര്‍ ഉണരുമ്പോള്‍ വൈകുന്നേരം നാലുമണി ആവും. അതുകൊണ്ട് ഓണത്തില്‍ പങ്കുകൊള്ളാന്‍ അവര്‍ക്ക് പലപ്പോഴും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ കാശി തുമ്പകളോട് എനിക്കൊരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇഷ്ടം അല്ല അതൊരു ആത്മ ബന്ധമാണ്."
                                                                                   ( കാഴ്ച്ചവട്ടം- ലോഹിതദാസ് )

അറിയുമോ? ഈ കാട്ടുസുന്ദരിയെ.... കണ്ണാന്തളി പൂവിനെ.....

 ഇതല്ലേ കണ്ണാന്തളി പൂവ്..

അതെ .. ഇത് തന്നെ ...
 നേരില്‍ കണ്ടു കിട്ടാന്‍ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചപ്പോലും , കണ്ടില്ല ഒടുവില്‍ ഒരു പത്രത്തില്‍ വന്ന ചിത്രം കണ്ടു കിട്ടി. അതുവച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ ഇത് അവള്‍ തന്നെ അല്ലെ... പ്രിയപ്പെട്ട കണ്ണാന്തളി പൂവ്.....

ഒടുവില്‍ എനിക്ക് കണ്ടുകിട്ടി ആ കാട്ടുസുന്ദരിയെ.... കണ്ണാന്തളി പൂവിനെ.....